Oczywiście ich odprawiłam i zostałam;  gdy wrócił, mówił, że załatwiał bardzo ważne rzeczy, ale potem się dowiedziałam, że stał u sąsiada przyciskając oko do wizjera i patrząc, czy ja się wyprowadzę, czy nie.  Mówił, że był pewny, że zostanę, ale to stanie pod drzwiami pokazuje, że wcale takiej pewności nie miał i bał się, że to zrobię.

Jesteśmy ze sobą tak długo, że nie wyobrażam sobie niczego innego, choć przecież wyobrażać muszę, bo moje życie ma kilka torów i na tych innych torach spotykam innych mężczyzn, z niektórymi zdarzało mi sie być, więc wiem, że inaczej też może być, a jednak kiedy myślę o swoim ranku, swoim popołudniu i swojej nocy, to automatycznie w głowie pojawia się obraz tego  tu mieszkania i tego tu faceta.

 Wytrzymaliśmy ze sobą tyle czasu, prawdopodobnie dzięki tym kilku moim torom, tej nieoczywistości i niecodzienności. Temu, że wychodzę i wracam. Dzięki mojemu kalece też, choć Grind wkurwia się na niego i grozi, że mu skończy z tym kalectwem raz na zawsze, ale gdybyśmy tak go nie mieli, może już nas by nie było?

Zaśmiałem się sam do siebie, z ulgą stwierdzając, że jeszcze to potrafię, chociaż gardło niebezpiecznie mi zachrobotało. A więc przy trzecim odtruwaczu Vendredi była już poważnie wytrzeźwiona strachem, a więc i bardziej ubrana. Pan doktor, pediatra, jak się z wizytówki okazało, okazał się przytomny, w odróżnieniu do mnie i powiedział, że pani  męża trzeba natychmiast przewieżć do szpitala. jak napisałem, nie byłem wtedy umysłem, ani duchem w towarzystwie, a więc nie wiem napewno, czy Ven swoim zwyczajem oburzyła się i odpaliła swe kocia pazury – to nie jest mój żaden mąż, ja nie mam żadnego, kurwa męża, czy tak, jak sama twierdzi (ale post factum to post factum, a u Vendredi może być post factum i postfaktum, w zależności jakie wygodniej w danej chwili opowiedzieć.) W każdym bądź razie według jej postfactum, gdy opowiadała mi to siedząc przy moim łóżku na odziale którego nazwa nieodmiennie kojarzy mi się z czymś słodkim – OLAZA, według tej post relacjum w ogóle zapomniała, żeby się oburzyć, nawet jej w głowie nie postało zaprzeczyć, z przerażenia o moje zdrowie być może, że w ogóle nie usłyszała tego „pani męża”. Niech jej będzie, więc nie wszczynając bójki (ależ ona potrafi wszczynać bójki, czasem lepiej się z nią na mieście zabawić, niż z kumplami, daję słowo) zaczęła dzwonić po karetkę, ale byśmy się jej chyba nie doczekali, lekarz nas wpakował do swojego, nie wiem, jakiej marki – bo mnie jak wór nieśli – samochodu, ale zakładam, że taki pediatra odtruwacz ma Renault i powieźli do szpitala. Z którego wyszedłem wczoraj, tracąc w międzyczasie trzech klientów, którzy obrazili się, co jeden, jak teraz czytam, napisał mi w mejlu i poszli bronić swoich szwindli do innego cwaniaczka. Trwało to trochę dłużej niż standardowe odtrucie, bo pojawiły się komplikacje, więc byłem długo rozpieszczany i rozbawiany w służbie zdrowia i zwiedziłem oddziały, których do tej pory nie znałem.

Jestem jeszcze słaby, więc nie pozostaje mi nic innego, jak siedzieć w domu i oglądać filmy, co i tak robiłem, wiec wiele się nie zmieniło.

Jestem słaby, nierozważny, ledwie szklankę do ust podnoszę. To film akurat na taki nastrój, na czas odnajdywania w sobie kobiecych pierwiastków.

Ale ja nie płaczę po prawie nazywania się lekarzem, bo byłam kiepska, nie lubiłam pacjentów i ich oślizgłych bebechów.

Wracając do Panny Miłosierdzia, zaprosiłem ją do domu i nawet mój domowy zestaw do odtruwania porzucony przy lodówce zagrał w sztuce „Umieram – zdejmij majtki”, wzruszyła się i majtki zdjęła, a ja rzuciłem się między jej białe, młode nogi i dałem jej nieco przyjemności wstępnej, ale podkusiło mnie, żeby odpocząć przed atakiem właściwym i pozwalając jej wpakować mojego fiuta do ust jednocześnie nalałem sobie sporą lufę, a za chwilę drugą – z myślą o tym, żeby za szybko nie skończyć i godnie się wykazać. Niestety zasnąłem, a kiedy się obudziłem, po dziewczynie pozostał tylko zapach jakiś waniliowych perfum i karteczka – Nie przejmuj się, wszystko rozumiem. I numer telefonu. I imię.

Nie zadzwoniłem, bo włożyłem kartkę do kieszeni spodni(żeby ją ukryć przed wzrokiem Ven), a potem razem ze spodniami trafiła do prania. A potem i tak Ven wyciągnęła ją, właściwie strzęp tej kartki i odsuszywszy odcyfrowała pod lupą, jak jakiś dochodzeniowiec z ekipy CSI i wszystko przeczytała. A ja powiedziałem jej, że owszem, była taka sytuacja, ale ja wyprosiłem piękną młodą kobietę, tłumacząc, że jestem związany z inną. Ven, jak zwykle udała, ze wierzy, choć widziałem że za chuja nie wierzy, no chyba, że w to, że ją i rzeczywiście tylko ją kocham.

Moje życie jest puste, a blog będzie na to lekarstwem. Dziś sąsiad spojrzał na mnie krzywo, w jego oczach zobaczyłem dezaprobatę dla mojego stylu życia, czyli dla butelki brzęczącej w nieekologicznej torbie i płyt wysypujących się zza pazuchy. Nie wiem, skąd wie, że to wódka, nie sok Pysio, ale wie. Skąd wie, że płyty to piraty? Może mnie śledzi, ale najpewniej to tylko stary, dobry kac, który powoduje małą prześladowczą manijkę.

Po wypiciu leczniczej dawki jestem innym człowiekiem. Będę miał co opowiadać terapeucie. Na kacu czas rządzi się innymi prawami, Ven nie przychodzi, nie nadchodzi i sie nie pojawia, a powinna była być już dawno. Ale gdy spojrzę na zegarek, widzę, że nie spóźnia się, że to jeszcze nie ta godzina, kiedy przefrunie z jednego ze swoich innych światów i pojawi się tu. Opierdoli mnie, że oglądam laski z Deathproof bez niej, że zacząłem pisać blog – bez niej i że nie pozmywałem naczyń. Będzie fukać i machać ścierą nad moją biedną głową, ale niech już przybędzie.

Przyszła i nakrzyczała. Oglądaliśmy obydwa raz jeszcze, razem. Ona pije whisky, bo ma teorię, że po tym nie ma kaca, a potem rzyga i jęczy, tylko, że nic nie pamięta, więc wydaje jej się, że nie cierpi. Zamówiliśmy pizzę, bo nie chce się jej gotować, bo nagotowała się juz dzis dla swojego kaleki, z którym mnie zdradza. Vendredi lubi kalekich facetów.

Próbowałem powsadzać jej na dywaniku, ale była mało zainteresowana, w odruchu buntu skończyłem na jej bluzkę, tę zieloną (ona mówi, że jest szmaragdowa), zawsze jak ma tę bluzkę mówi, tylko mi nie upaprz, bo ją kocham. No to masz teraz , zła oczywiście, ale jak już widziałem ją, taka poplamioną i ociekającą poczułem ogromną czułość i wymasowałem jej stopy, lewą, bo przy prawej zasnęła. Chyba odkupiłem winę.

Jakaś facetka napisała mi, że napewno straciłem kontrolę nad własnym życiem, bo ząłożyłem blog na Interii. Przeniosłem się. Łatwo mną manipulować.